Wie hoort er in dit rijtje niet thuis: HEMA, Ahold, Bijenkorf, KLM of V&D? Juist, van alle Nederlandse bedrijven is Ahold de enige onderneming die daadwerkelijk in Nederlandse handen is. De andere van oorsprong Nederlandse bedrijven zijn verkwanseld aan investeringsmaatschappijen, om zo te voldoen aan de niet te stillen driften van aandeelhouders die groots willen cashen. De laatste in de rij is V&D, die deze week na 123 jaar haar Nederlandse identiteit en, belangrijker nog, karakter verloor. Het bedrijf werd samen met haar restauranttak La Place, opgekocht door het Amerikaanse private equity-fonds Sun Capital Partners. Nu begrijpt iedereen dat Sun Capital de boel vooral heeft opgekocht om in het bezit te komen van de gans met de gouden eieren: la Place. Het gekke broertje V&D hoort ook bij de inboedel, dus vooruit maar, moeten ze bij Sun Capital gedacht hebben, nemen we die ook maar over. Wie weet, kunnen we die over een paar maanden wel aan de Chinezen overdoen.
Het is opmerkelijk dat V&D-topman Mark McKeon geen enkele donderwolk aan de hemel ziet. Integendeel! In verschillende media staat dat hij vooral grote voordelen bij de inkoop van kleding verwacht door de overname van Sun. "V&D is een kleine inkooppartij, maar Sun zit in nog veertien andere winkelketens. Die hebben 34 inkopers in Azië waar wij gebruik van kunnen maken." De Amerikanen hebben aangegeven dat de directie van V&D nog even mag blijven zitten omdat ze het de laatste paar jaar goed hebben gedaan. Ondanks de verliezen op de mode en andere non food-artikelen, die steeds gedekt werden door de winst van la Place. En Mark McKeon maar denken dat het karakter van V&D nooit verloren gaat, alleen nog sterker wordt.
Het verkopen van het bedrijf is voor veel ondernemers een droom die veel irreële doch prangende wensen waar moet maken. Op een dag, is het idee, komt een groot concern dat onnoemelijk veel geld betaald voor mijn floreerde onderneming, waarna ik als goedbetaalde adviseur bij mijn bedrijf betrokken blijf, echter de rest van de tijd vul met het rijden in mijn gele Ferrari naar het landhuis in Italië. Weg met de zorgen over werknemersverzekeringen, wurgende autolease contracten en mogelijke tegenvallende winsten, welkom zorgeloze toekomst vol materiële bezettingen en afgunstige vrienden!
Een paar jaar geleden zat ik in dezelfde situatie. Een groter ICT bedrijf wilde RealOpenIT overnemen, en wij mochten als BV doorgaan waar we mee bezig waren. Ideaal dachten we allemaal, totdat de heren adviseurs en advocaten in strakke maatpakken binnen kwamen stormen en met gefronste wenkbrauwen clausules in de overeenkomst aanbrachten die ik niet begreep, en ineens was het helemaal niet zo leuk meer om ingelijfd te worden. Er ontstond een reële angst dat we onze eigen identiteit zouden verliezen en volledig op zouden gaan in een vreemde organisatie van honderden mensen. We hadden jaren keihard gewerkt om ons te onderscheiden door onze specifieke ICT-kennis en adviezen, nu bleken we in een klap onze eigen identiteit te verliezen. Die gele Ferrari verloor ineens alle glans. Uiteindelijk hebben we hartelijk bedankt voor het aanbod, en besloten zelfstandig door te gaan met behoud van eigen identiteit en karakter. Ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat Willem Vroom en Anton Dreesmann het met ons eens zouden zijn geweest. En ach, dat huis in Toscane komt wel. Als ik 67 bent of zo.
