Een goede klantenservice is de basis van elke succesvol bedrijf. Zonder tevreden klanten en de bijbehorende mond-tot-mondreclame kan een bedrijf dat meer dan één concurrent heeft, wel inpakken. Na alle hemelschreiende verhalen over onheus bejegende klanten die UPC begin 2000 opleverde (wie kent geen vriend/familielid/kennis dat heeft gedreigd met een baksteen de glazen UPC- gevel in te willen slaan) zou je denken dat het correct omgaan met klanten hoog op alle directieagenda’s staat. Maar helaas.
Een jaar geleden verhuisde ik van de ene kant van de stad naar de andere. Tijd om over te stappen op een nieuwe, betere en vooral goedkopere internet- en telefonieprovider. Juist, Tele2. Want zij boden me een internetverbinding van 20 MB. Geweldig! Echter, na de installatie bleek de snelheid erg tegen te vallen. Sterker nog, na diverse metingen bleek dat ik niet verder kwam dan 7 MB! (Doe vooral zelf ook een test op www.bbned.nl/speedtest en ontmasker uw internetaanbieder.)
Nu heeft mijn stad nog niet haar grond verrijkt met de begerenswaardige glasvezel, dus toen de klantenservice meldde dat de 20 MB niet haalbaar was omdat ik "te ver van de centrale woon", leek me dat ook een plausibel antwoord. Tele2 had wel een heel aantrekkelijke aanbieding die mijn probleem in een klap op zou lossen: ‘Nu tot 60 MB internet, bellen èn televisie (digitaal) voor slechts €10 per maand extra!’ Voor zo'n €37,50 per maand zou ik onbezorgd tot 60Mb internet hebben, en, wetende wat het woord ‘tot’ betekent, redeneerde ik dat de 60 MB waarschijnlijk niet gehaald zou worden, maar dan toch zeker wel de zo begeerde 20 MB. En dan ook nog digitale televisie erbij! Ja!
Ondanks vele waarschuwingen van familie en vrienden die me allen op het hart drukten het niet te doen (Als je iets hebt wat werkt BLIJF DAAR DAN BIJ!!!), heb ik toch maar de overstap gewaagd. Tenslotte moest er alleen maar een modem vervangen worden; kabeltje erin, kabeltje eruit en voilà super de luxe surfen en tv kijken met de nieuwe verbinding! Toch?
Op 8 november eindigde mijn huislijke sociale leven. Geen telefoon, geen internet. Ook geen contact met de klantenservice, want die zeggen wel dat ze tot 22.00 uur bereikbaar zijn, maar in de praktijk blijkt dat na 17.00 de boel gesloten is. Echt waar. Na vele opgeofferde vrije middagen, zuchtend wachtend op een Tele2-monteur die ons weer in contact zou brengen met de digitale wereld, blijkt dat de verlosser een meneer van de KPN zou zijn. Helaas zegt de KPN-monteur dat alles goed is wat bekabeling betreft, en verwijst met terug naar Tele2: het signaal komt niet door!Hevig gefrustreerd zie ik de monteur weer vertrekken (en weer vrije middag opgeofferd)!
Terwijl de rekeningen van Tele2 vrolijk blatend op de mat blijven vallen (want de betaling gaat wel door, ik kan schade pas achteraf claimen...) vraag ik mij diep treurig af wat ik moet doen. Opzeggen? Dat duurt vast heel lang. Naar ander provider? Ik moet iets! Dit kan zo niet langer. En dan daagt het mij…UPC! Die schijnt internet via de kabel te kunnen aanbieden.
P.S. ik ga vanavond maar weer bij vrienden voetbal kijken. ‘Eh, mag ik mijn laptop meenemen? Ik moet nog wat doen en jullie hebben wireless toch?"
vrijdag 26 november 2010
maandag 22 november 2010
"You can make money without doing evil.."
Afgelopen week was er veel te doen over een nieuw boek van Peter Olsthoorn: De macht van Google. Hierin staat onder andere beschreven hoe groots Google is op het gebied reclame, ‘nog groter dan de Ster, RTL, radiozenders en de rest van het internet bij elkaar’. Dat bedrijven graag bij Google adverteren komt vooral omdat er een slim zoekprogramma actief is dat op basis van het surfgedrag doorheeft en doorgeeft waar de consument in geïnteresseerd is. Google weet dus waar u, ik en alle mensen om u heen die gebruik maken van de zoekmachine heen surfen, en welke informatie en sites onze voorkeur hebben.
Het is niet het eerste boek dat geschreven is over de macht van Google. Succesvolle bedrijven vangen nu eenmaal veel wind, en het bedrijf dat meer van ons weet dan de belastingdienst is per definitie een beetje eng. Voor hen die een dosis paranoia wel waarderen is de video van Het Masterplan interessant http://masterplanthemovie.com/ In deze video wordt verteld dat Google niet alleen onze Gmail doorspit op zoek naar wetenswaardigheden, maar dat het bedrijf ook serieus bezig is met moleculaire biologie, de wetenschap die onderzoekt hoe organismen in elkaar zitten. Gaat Google uiteindelijk ons surfgedrag voorspellen op basis van ons DNA? Het lijkt mij een brug te ver, maar volgens het Masterplan zijn er geen bruggen die Google niet kan overgaan.
Dat Google heel veel van internetgebruikers weet is een feit, maar veel belangrijker is de vraag: wat doet Google met al onze informatie? Wordt het doorverkocht of wordt het bewaard voor ‘a rainy day’? Wordt het ogenschijnlijk sociale, transparante bedrijf eigenlijk gerund door een slinkse Lex Luthor, die straks dankzij al onze vrij vergeven data de wereld wil regeren vanachter één pc en één server? Google’s stichtelijk credo is: ‘don't be evil’, wat weer een afgeleide is van het 6e punt uit Google’s bedrijfsfilosofie: ‘ You can make money without doing evil’. Heel mooi allemaal, maar ik ken vele religies die allemaal als grondslag hebben dat een mens een ander mens geen kwaad mag doen, en de praktijk wijst uit dat deze religieuze aanhangers elkaar juist graag de hersens inslaan.
De Google-waanzin heeft als gevolg dat men zich steeds meer bewust wordt van het belang van privacyregels. En van de waarde van informatie die betrekking heeft op één persoon. Weten wie wat waar doet is niet erg, zolang daar geen misbruik van gemaakt kan worden. Identity Management speelt hierbij een belangrijke rol. Veel non profit organisaties, zoals onderwijs- en zorginstellingen, maken gebruik van onze IDM oplossing Red Spider. Informatie uit bronsystemen, zoals personeelsregistratie, deelnemersadministratie of gebruikersdatabases, wordt ontsloten en gekoppeld met afnemende systemen zoals personeelssystemen, onderwijssystemen, e-mailsystemen. Persoonsinformatie wordt verzameld in een platform dat omringd is door reglementen die ervoor zorgen dat alleen gerechtigden bij de informatie kunnen, kijk, dát is een veilige benadering. Ik weet niet hoe het met Google’s Masterplan afloopt, maar een ding weet ik wel. Zolang bedrijven gebruik maken van Identity Management oplossingen, zijn zij een Superman en kan Lex Luthor zijn slinkse plannen op zijn digitale buik schrijven!
Het is niet het eerste boek dat geschreven is over de macht van Google. Succesvolle bedrijven vangen nu eenmaal veel wind, en het bedrijf dat meer van ons weet dan de belastingdienst is per definitie een beetje eng. Voor hen die een dosis paranoia wel waarderen is de video van Het Masterplan interessant http://masterplanthemovie.com/ In deze video wordt verteld dat Google niet alleen onze Gmail doorspit op zoek naar wetenswaardigheden, maar dat het bedrijf ook serieus bezig is met moleculaire biologie, de wetenschap die onderzoekt hoe organismen in elkaar zitten. Gaat Google uiteindelijk ons surfgedrag voorspellen op basis van ons DNA? Het lijkt mij een brug te ver, maar volgens het Masterplan zijn er geen bruggen die Google niet kan overgaan.
Dat Google heel veel van internetgebruikers weet is een feit, maar veel belangrijker is de vraag: wat doet Google met al onze informatie? Wordt het doorverkocht of wordt het bewaard voor ‘a rainy day’? Wordt het ogenschijnlijk sociale, transparante bedrijf eigenlijk gerund door een slinkse Lex Luthor, die straks dankzij al onze vrij vergeven data de wereld wil regeren vanachter één pc en één server? Google’s stichtelijk credo is: ‘don't be evil’, wat weer een afgeleide is van het 6e punt uit Google’s bedrijfsfilosofie: ‘ You can make money without doing evil’. Heel mooi allemaal, maar ik ken vele religies die allemaal als grondslag hebben dat een mens een ander mens geen kwaad mag doen, en de praktijk wijst uit dat deze religieuze aanhangers elkaar juist graag de hersens inslaan.
De Google-waanzin heeft als gevolg dat men zich steeds meer bewust wordt van het belang van privacyregels. En van de waarde van informatie die betrekking heeft op één persoon. Weten wie wat waar doet is niet erg, zolang daar geen misbruik van gemaakt kan worden. Identity Management speelt hierbij een belangrijke rol. Veel non profit organisaties, zoals onderwijs- en zorginstellingen, maken gebruik van onze IDM oplossing Red Spider. Informatie uit bronsystemen, zoals personeelsregistratie, deelnemersadministratie of gebruikersdatabases, wordt ontsloten en gekoppeld met afnemende systemen zoals personeelssystemen, onderwijssystemen, e-mailsystemen. Persoonsinformatie wordt verzameld in een platform dat omringd is door reglementen die ervoor zorgen dat alleen gerechtigden bij de informatie kunnen, kijk, dát is een veilige benadering. Ik weet niet hoe het met Google’s Masterplan afloopt, maar een ding weet ik wel. Zolang bedrijven gebruik maken van Identity Management oplossingen, zijn zij een Superman en kan Lex Luthor zijn slinkse plannen op zijn digitale buik schrijven!
Abonneren op:
Posts (Atom)